Billie Holiday leeft!

No joke! Billie Holiday leeft! Meer zelfs: ze treedt zelfs elke maandagavond op in de Harlemse Cotton Club. Toegegeven: haar roepnaam is eerder Billie Holiday Jr. of liever Princess Billie zoals James Brown haar ooit noemde. Princess Billie zelf gaat nog een stap verder en eigent zich zelfs het 'dochterschap' toe van de enige echte Billie Holiday: "I am the child she always dreamed of."

De gardenia in haar haren zijn ook onmiskenbaar. Maar haar paspoort leest niet als Elinore Harris (de enige echte geboortenaam van Billie Holiday) maar als Linda Hutchinson. In de zomer verkoopt ze water op straat om de eindjes aan elkaar te kopen. Haar jurk oogt aardig, maar kost naar eigen zeggen 45 USD, net iets minder dus dan één van Billie's duurste mink coats (17.000 USD).

En ondanks het feit dat The Cotton Club op de avond van ons bezoek gesloten is - het toerisme moet begin maart nog op gang komen in NYC -, wil Princess Billie ons ontmoeten. Meer zelfs: ze overtuigt clubeigenaar John Beatty om speciaal voor ons de deuren te openen. Princess Billie ratelt onvermoeid door, maar brengt ons ook twee Billie Holiday-songs. A capella. Haar versie van 'Strange Fruit' zingt ze in de derde persoon.

The Cotton Club is trots dat Billie Holiday - de echte - er ooit optrad. Vreemd: BBC-journalist Stuart Nicholson - auteur van het excellente boek Billie Holiday (1995) - beweert het omgekeerde. Hij pluisde alle kranten uit die tijd uit en vond geen enkele recensie of advertentie terug van Billie performing at The Cotton Club.

The Cotton Club die wij bezoeken op 125th Street in Harlem is ook niet meer de originele die zich in de jaren '20 ooit op 142nd Street bevond en waar Louis Armstrong, Duke Ellington en Cab Calloway het mooie weer maakten. Het publiek uit die tijd: 100% blank. Zwarten? Welkom op het podium, niet in de zaal. Louis had er verdomd niet eens naar zijn eigen show kunnen komen zien. Dat is vandaag anders. Maar zijn beste tijd heeft het wel gehad.

Zowaar therapeutisch: hét reisverslag 'Op zoek naar Lady Day' in Humo.

Het voelt bijna aan als therapie: een reisverslag schrijven. Echt: het is het verwerken van een maandenlange voorbereiding en het vertalen van de rush van het moment. Noem het dubbele rush, want niets doen in New York staat reeds synoniem met een - euh - rush. Komen daarbij: het verwerken van de indrukken en het neerschrijven van interviews tot een mooi chronologisch verhaal. Zodat je zelf eindelijk greep krijgt op wat je eigenlijk hebt meegemaakt.

En dat verhaal wordt bovendien (en godzijdank) gepubliceerd. In Humo nog wel. En meteen uitgebreid: zowaar 7 pagina's onder de titel 'Op zoek naar Lady Day'. Extra! Extra! Read all about it!

Op zoek naar Lady Day (Humo, p. 146, april 2015)

Doorgedreven passie of obsessie?

Dé vraag die ik de jongste weken vaak op mijn bord krijg. "Ben je door Billie Holiday geobsedeerd?" Uiteraard niet! Het is gewoon een passie. Ok, toegegeven: het is een doorgedreven passie. Misschien zelfs een fel doorgedreven passie.

Maar toen ik deze ochtend de verzamelaar 'The Centennial Collection' in de bus kreeg, kreeg ik het even benauwd. 'The Centennial Collection' verscheen zonet via Columbia Records, uiteraard naar aanleiding van haar imaginaire 100ste verjaardag. Voor alle duidelijkheid: Columbia Records was haar eerste platenlabel en dus gelinkt aan de periode van Billie Holiday in de jaren '30. Zeg maar: haar superbe 'rhythm songs' zoals Teddy Wilson ze ooit omschreef om dat ze net iets te traag waren om als swing door het leven te gaan.

Op de hoes: een prachtige foto van de jonge Billie. Op haar hoofd: een hoedje met veren. Guess what? Exact datzelfde hoedje heb ik in New York in mijn handen gehad, dankzij de kleinzoon van haar laatste man Louis McKay. Zou ik nog dichter tot bij Billie raken? Wedden?

Billie Holiday - 'The Centennial Collection'
(2015 - Columbia Records)

For real! Billie Holiday's hoedje met veren, geplukt uit de koffer van Lady Day.

Was het niet even (té) stil op uw blog Mijnheer Overbergh?

Was het niet even (té) stil op uw blog Mijnheer Overbergh? Yep. Volkomen gelijk! Hectisch in New York? Hoe raadt u het! Mogen we tenminste een kleine update? Graag! Zelfs vanaf nu zowaar weer dagelijks!

Laten we eerlijk zijn: de lat voor dit project lag hoog. De missie had iets van een bezoek aan de maan. En, oh, zelfs daar zijn we geraakt. Maar - realiteit - hoe lager je de lat legt, hoe trager je je naar je einddoel sleept. Vooral in New York waar je zonder bollocks geen meter vooruit gaat. En nog eerlijker: deze paragraaf klinkt 100% not me. Maar het was nodig om er te raken.

Bottom line: FUCK! Workload zwaar onderschat. Maar FUCK: wat een eindresultaat (fluisterde hij zichzelf in)! En nu is de kunst het eindresultaat te delen. Met u! Beloofd! Opnieuw! Elke dag!

En liefst delen met velen! Zoals nu voor het eerst in Knack. En hoe! Mama en Papa Overbergh zullen trots zijn. Een metafoor dat ik altijd gebruik als ik zelf beretrots ben. Maar dat hoeft u alvast niet te weten.

Artikel gepubliceerd in Knack
(p.96, 25 maart 2015)

Billie memorabilia in Sinatra expo

Wow! Dat de naam Billie Holiday opdook in de Sinatra-expo, was al mooi, maar dat er plots een aantal van haar persoonlijke objecten te zien zouden zijn, was een complete verrassing. De objecten? Een paspoort uit de jaren '50. Een persoonlijke compositie voor haar - 'The Jester. I Make Everyone Laugh-But Me' - die ze nooit opnam. En - Lady Day had bakken stijl - een over the top vossensjaal.

Maar vooral: ik had een nieuwe trigger. Op de bordjes stond telkens Courtesy of Craig Louis McKay. Craig Louis McKay? Louis McKay was - naast Jimmy Monroe - de tweede man met wie Billie ooit trouwde. Samen hadden ze nooit kinderen. Louis wel en Craig blijkt zowaar de kleinzoon te zijn die nog over flink wat oude objecten van Lady Day beschikt. Als bij toeval dook hij afgelopen week ook op tijdens de Billie Holiday viering in Jazz at Lincoln Center tijdens een concert van de New Yorkse gay icoon Joey Arias, Met een koffer vol Billie Holiday-kleren.

Als een zot begin ik de volgende dag rond te bellen en te mailen. Ik moet en zal Craig McKay ontmoeten. Mijn beste lead? Het management van Joey Arias. Als ik deze laatste interview, willen ze het contact wel geven.... Wordt vervolgd.

 Lady Day met een heuse vossensjaal.
(foto genomen circa 1950)

En zowaar haar vossensjaal in real time.

Een van de vele composities die Billie Holiday kreeg aangereikt,
maar  nooit heeft opgenomen.

Paspoort van Billie eind jaren '50.
Op de foto staat in haar eigen handschrift haar toenmalige naam: Eleonora McKay.

Zielsgenoten Billie Holiday en Frank Sinatra vieren beiden hun 100ste verjaardag.

"Lady Day is unquestionably the most important influence on American popular music."

(Frank Sinatra)

Gisteren opende officieel - in het bijzijn van Nancy Sinatra - 'Frank Sinatra: An American Icon', een expo in de New York Public Liberary for the Performing Arts op een boogscheut van het befaamde Jazz at Lincoln Center.

Zowel Sinatra als Billie worden dit jaar 100. En dat wordt wereldwijd gevierd. Sinatra beschouwde Billie Holiday - naast Bing Crosby - als een van zijn grootste invloeden. "It is Billie Holiday whom I first heard in 52nd Street Clubs in the 1930s, who was, and still remains the greatest single musical influence." In '39 ging de jonge Sinatra haar uitchecken in de club Uptown House en zei hierover: "Standing under a spotlight in a 52nd Street jazz spot, I was dazzled by her soft, breathtaking beauty."

The Voice ging Billie Holiday in '59 opzoeken op haar sterfbed in het Harlem Metropolitan Hospital en feliciteerde haar met haar laatste album 'Lady In Satin' dat op zijn beurt volop door Sinatra was beïnvloed. De conversatie die daarop volgde, was ronduit hallucinant.

Sinatra: “I owe you so much for teaching me how to phrase.” 

Billie: “I may have showed you how to bend a note, Frankie, that’s all.” Waarna zo voorover leunde en fluisterde: “Will you cut the shit baby and get me some dope?”

Niet veel later was ze dood. Sinatra sloot zich twee dagen op in zijn penthouse en liet de drank vloeien en de tranen rollen. Zelfs voor zijn ex-vrouw Ava Gardner of boezemvriend Humphrey Bogart was hij gematigder in zijn tranendal.

De (vermoedelijk) enige foto van Frank Sinatra en Billie Holiday samen.
Al even vermoedelijk getrokken op 52nd Street.

Het gevecht met de voorbereiding: meer dan het halve werk.

Dag #5 in NYC en het lijkt alsof er nog niets gebeurd is. Wat opname-gewijs volledig klopt. Want aanstaande zaterdag begint pas het échte werk. Dan krijg ik volop de steun van Annelies Moons (Monschau) van Radio 1 die het programma presentatorisch mee zal dragen. Dat resulteert dan in een vierdelige 'auditieve roadmovie' die begin april op Radio 1 wordt uitgezonden. De realisatie van een levensdroom waarvan ik het idee schaamteloos gepikt heb van een VPRO-programma rond Hank Williams. Damn, daar gaan mijn royalties.

Maar achter de schermen lees ik al maanden zowat elke letter die ooit aan Billie Holiday besteed is.

Help! I: ik vis er ondertussen zelfs de fouten - neen, ze is niet geboren in Baltimore - vlot uit.

Help! II: ik ken ondertussen zelfs vele nutteloze - ja, haar lievelingskleur was wit - trivia over haar.

Help! III (en problematisch): ik droom zelfs van haar. Echt.

En achter de schermen zocht ik vaak maanden naar al dan niet nog bestaande locaties die van belang waren in haar leven. Steeds wederkerende hamvraag: wat ben je met spraakmakende clubs als Club Downbeat, The Onyx of The Famous Door op 52nd Street die haar habitat waren  als ze door nieuwbouw werden neergeslagen? U hoort het dra.

En tot slot zocht ik vaak maanden naar contactgegevens van mensen die haar nog gekend/ontmoet hebben en uiteraard - het grootste struikelblok - nog in leven zijn. Eleonora Harris (haar geboortenaam) zelf stierf in '59 en dus zijn de meeste van haar leeftijdsgenoten ook reeds van ons heen gegaan.

En toch: ik heb haar petekinderen (Lorraine Feather en Bevan Dufty) getraceerd en er mee gecommuniceerd. Ik ontmoette jazzpianist Randy Weston die haar hond Mister nog in zijn armen heeft gehouden en pianist Junior Mance die op de begrafenis van Lester Young (Billie's zielsgenoot) aanwezig was. En ook kroongetuige Annie Ross - haar beste vriendin tijdens de jaren '50 tot aan haar dood - kreeg ik te pakken.

Vaak na x-aantal emails. Opnieuw en opnieuw. Of - zoals deze week in NYC - indien er gewoonweg geen communicatie op gang kwam, gewoon face to face na optredens in jazz clubs. En het werkte. Want zowat iedereen zegde zijn medewerking toe.

De realisatie van een levensdroom? Geef me nog even achter de schermen. Want het gevecht met de voorbereiding is vaak meer dan het halve werk.

Op de achtergrond: oude Billie Holiday ads van o.a.
de befaamde Club Downbeat op 52nd Street ('Swing Street') en Apollo theater in Harlem.

De legendarische Village Gate als overbuur.

En zonder dat je het beseft, heb je al dagen een legendarische overbuur... Ofte: de legendarische jazzclub The Village Gate die werd opgericht in '58 door jazz impressario Art D'Lugoff. Hij presenteerde er jazzgrootheden als John Coltrane, Dexter Gordon, Bill Evans, Dizzy Gillespie, Art Blakey, Miles Davis, Coleman Hawkins en Dave Brubeck. Velen namen er ook live albums op zoals Horace Silver en de onnavolgbare Nina Simone...

De link met Billie Holiday? Art D'Lugoff organiseerde in '57 een legendarisch concert om de hoek in het inmiddels neergehaalde Loew's Sheridan Theatre met o.a. Charles Mingus, The Modern Jazz Quartet, Barbara Lea en de enige overlevende van de affiche: pianist Randy Weston. Die laatste zit momenteel nog in Senegal, maar als alles meezit, ontmoet ik hem dit weekend.

The Horace Silver Quintet - 'At The Village Gate'
(1961 - Blue Note)

Het befaamde uithangbord van The Village Gate.
(1958-1993) 

Nina Simone - 'At The Village Gate'
(1962 - Colpix)

New York onder een dik sneeuwtapijt.

Altijd al een droom geweest om New York in de winter mee te maken. En kijk: gisteren daalden de vlokken weelderig neer. New York werd plots maagdelijk. En meteen moest ik denken aan deze ronduit unieke Billie Holiday foto: Lady Day op de latten. In Europa weliswaar tijdens haar eerste Europese tournee ever.

Weinig mensen weten wie de foto ooit trok. Of op zijn minst krijgt hij/zij er nooit de credits voor. Gisteren had ik de eer Lorraine Feather te mogen ontmoeten, yep, dochter van de befaamde jazzcriticus, composer Leonard Feather. Maar vooral: Lorraine Feather is het petekind van niemand minder dan Billie Holiday! Toen ik haar de foto liet zien in de categorie 'rather unusual Billie Holiday photographs' riep ze uit: "Hey my father took this picture". Mysterie opgelost.

En ook logisch bevonden, want Leonard Feather presenteerde de hele Europese tournee die in 1954 plaats vond.

Billie Holiday op de latten in Zurich (feb. 1954) tijdens haar Europese tournee.

Obama steunt Billie Holiday in New York

En kijk: we zijn genesteld! In het hartje van Greenwich Vilage. Voor een periode van pakweg 18 dagen. Moest Frank Zappa nog leven: hij zou onze man next door geweest zijn. Tenminste moest de jaartelling op 1967-1968 gestaan hebben. Hij: Thompson Street 184. Wij Thompson Street 180.

Onze zoektocht naar Billie Holiday krijgt plots steun uit onverwachte hoek. Want vlak voor ons vertrek ontdekte ik ‘Of Thee I Sing: A Letter To My Daughters’, een kinderboek dat de Amerikaanse president Barack Obama in 2010 uitbracht. Daarin: dertien baanbrekende Amerikanen die met hun idealen de ziel van hun land mee gevormd hebben. Opmerkelijk: in het lijstje staat slechts één muzikant in het gezelschap van o.a. president Abraham Lincoln, Martin Luther King, Neil Armstrong en Albert Einstein. En die muzikante is … Billie Holiday.

Dank u Mr. President. Ik bel je indien nodig.

Ik ga naar New York en neem mee #2

Ik ga naar New York en ik neem mee #1

Ik ga naar New York en ik laat thuis #2

Ik ga naar New York en ik laat thuis #1